Don Kichot z La Manczy

First Sentence

W pewnej wiosce, jałowej hiszpańskiej połaci La Manczy, żył sobie przed niedawnym zgoła czasem mąż stanu szlacheckiego, który za calutkie swoje mienie poszczycić się mógł tylko jedynym grotem u dzidy, jedyną zgrzybiałą ze starości tarczą, jedyną wychudłą szkapiną oraz jedynym, ale za to zwinnym chartem. Trzy ćwierci szczupłych jego dochodów zjadało małe gospodarstwo, reszta musiała mu starczyć na odświętny kabat, z lepszego sukna zdziałany, na jedwabne nogawice, takież pantofle, ano i na pośledniejsze półsukno, na co dzień do noszenia przeznaczone. Zaś domowników miał nasz rycerz takich: jedną gospodynię,mniej więcej lat czterdziestu, jedną siostrzenicę nie całkiem dwudziestoletnią, jednego młodego parobczaka do roboty w domu i na polu, no i do koni. Liczył sobie nasz rycerz lat około pięćdziesięciu. Ciało jego mocnej było budowy, postać chuda, twarz pociągła wielce. Lubił wstawać raniutko, lubił polowania, a zwał się Kiczano. W wolnych chwilach ( a tych miał najwięcej, jak rok długi) oddawał się lekturze ksiąg rycerskich, i to z taką gorliwością a zapamiętaniem, że zaniedbywał przy tym i z kretesem zapominał o wszystkim, nawet o polowaniach i gospodarstwie. Co więcej ta dziwaczna skłonność tak daleko go zawiodła, że kawałek po kawałku posprzedawał całą swoją ziemię, a za grosz tą drogą zdobyty kupował sobie nowe księgi rycerskie. W krótkim czasie tyle ich nagromadził, ile ich tylko mógł dostać. Przy tym tak pilnie zatapiał się w ksiąg onych czytaniu, że czytywał cięgiem dniem i nocą, bez żadnego opamiętania, aż mu nareszcie wysechł z tego mózg i postradał rozum (...) Ubzdurał sobie mianowicie, że jest rzeczą najpożyteczniejszą a koniecznością wielką, iżby dla pomnożenia swej chwały a gwoli zbawienia wszystkiej ludzkości sam został błędnym rycerzem.

Subjects